ByadminJak Polscy lekarze odnoszą się do zagranicznych kolegów?
Lekarze z krajów byłego ZSRR często zadają pytanie: jak traktują nas nasi polscy koledzy? Postanowiliśmy przygotować cykl publikacji na ten temat, aby nasi Czytelnicy zrozumieli wszystkie pozytywne i negatywne aspekty kariery zagranicznego lekarza w Polsce. Swoimi wrażeniami podzielą się lekarze, którzy otrzymali nostryfikację i obecnie pracują w Polsce.
Oto co powiedziała lekarka z Ukrainy, która od 1 marca 2020 roku przebywa na stażu w Polsce:
„Podczas stażu podyplomowego poznajemy najpierw naszych polskich kolegów oraz specyfikę polskiej służby zdrowia w praktyce. Odbywam staż podyplomowy w klinice w małym miasteczku na północy Polski, dostaję pensję, a mój pracodawca spłaca wszystkie niezbędne podatki.
Staż rozpoczął się od chirurgii. Lekarze na tym oddziale to głównie mężczyźni. Często rozmawiają na różne tematy, w tym o swoich hobby, rodzinach i problemach. Początkowo obawiali się mnie, ale po kilku dniach przyzwyczaili się do tego i okazało się, że chirurdzy są bardzo wymagający. Wyraźnie nie byli zadowoleni z mojego poziomu polskiego i braku doświadczenia w chirurgii.
Szczerze mówiąc, kobieta na polskim oddziale chirurgicznym, a także w klinikach na przestrzeni poradzieckiej, jest często traktowana nie to żeby wrogo, ale też mało przyjaźnie. Z tego powodu wśród polskich chirurgów popularny jest żart: „Kobieta na sali operacyjnej jest jak świnka morska – i nie morska, i nie świnka”.
W ciągu miesiąca mojego pobytu na oddziale chirurgicznym mnie tylko 3 razy zabierano do asysty. Ale z drugiej strony, kiedy odbywałam staż urologiczny w Kijowie, przez półtora roku ani razu nie zostałam zaproszona na salę operacyjną. Dlatego prawdą jest to, że wszystko jest poznawane w porównaniu.
Jeżeli jednak kobieta naprawdę chce pracować w Polsce jako chirurg, to istnieje taka możliwość. Przynajmniej nie musisz płacić łapówki za zatrudnienie. Konieczne jest odbycie stażu i pomyślne zdanie LEK dla przyjęcie na staż w tej specjalności. Chirurdzy są w Polsce potrzebni, więc płeć piękna ma duże szanse na znalezienie pracy na oddziale chirurgii.
Tak się złożyło, że początek mojego stażu zbiegł się z wprowadzeniem kwarantanny. Lekarze zostali przeniesieni do trybu „jeden lekarz na oddziale + jeden przy telefonie”. Rozumie się, że dochody polskich chirurgów w tym okresie znacznie spadły i w zasadzie po prostu nie mieli dla mnie czasu.
Jeśli chodzi o dyżury, są one bardzo popularne na naszym oddziale chirurgicznym. Przecież dyżur to świetna okazja do zarobienia dobrych pieniędzy. A polscy lekarze często spłacają duże kredyty na nieruchomości i samochody. Dlatego są oni nie mniej niż my, obcokrajowcy, zainteresowani stałym wzrostem dochodów.
Kolejnym działem, na którym kontynuowałam staż, była pulmonologia. Tutaj też wszyscy lekarze okazali się mężczyznami, ale byli bardzo przyjaźni – zaproszono mnie na obchody, bronchoskopię, lekarze chętnie dzielili się swoim doświadczeniem i interesowali się, jak jest z opieką zdrowotną na Ukrainie.
Jednak pulmonolodzy nie pozwolili mi nic zrobić samej i większość czasu spędzałam na czytaniu literatury medycznej. Nie wynika to jednak z tego, że jestem obcokrajowcem, młodzi polscy lekarze przebywający na stażach też często upominają, że w tym okresie nie wolno im dużo. Dlatego jeśli musicie stawić czoła takiej sytuacji, nie powinniście być zaskoczeni i zdenerwowani.
Terapeuci okazali się najlepsi w swoim stosunku do mnie. Na oddziale terapii zespół jest mieszany, pracują tu kobiety i mężczyźni. Na oddziałach terapeutycznych dotkliwie brakuje lekarzy, więc jest możliwość wiele się nauczyć. W każdym razie podczas terapii możesz już prawie samodzielnie prowadzić pacjenta podczas stażu.
Najlepsze wrażenie zrobili na mnie lekarze rezydenci. Rezydenci za 3-4 lata już dużo umieją, zwłaszcza terapeuci. W naszym dziale terapeutycznym pracuje lekarz prowadzący rezydenturę z gastroenterologii. Jest zawsze gotowy do wzięcia stażysty na zabiegi endoskopowe, szczegółowo omawia wszystkie niuanse.
Jeśli lekarz-cudzoziemiec po odbyciu stażu chce zdać do rezydentury na terapię, to jest to balsam dla jego polskich kolegów. Rozumieją, że na stażu jest stażysta, który potencjalnie może zostać z nimi w dziale, a wtedy stosunek do niego jest bardzo przyjacielski.
Wśród Polaków, a także wśród przedstawicieli innych narodów, są ludzie otwarci na przyjaźń międzyetniczną. Interesują się naszą kulturą, kuchnią, przyczynami emigracji itp. Czasami polscy lekarze zapraszają nas w goście, zwykle na święta. Często są gotowi do pomocy. Generalnie polscy lekarze dobrze traktują swoich zagranicznych kolegów. Przecież lekarze to inteligencja, a więc w każdym razie lekarz-obcokrajowiec nie spotka z ich strony chamstwa i obojętności”.
